9d60a4bd

To get de-porned into reality.

Mon, 23 Feb 2026 16:42:13 GMT

I work in a field of peculiar sexuality.

A kind of Wonka’s where everything is possible. Where people both meet their boundaries and find their expansion. Here people run into themselves at levels deep below the surface. Either they didn’t ask enough of they want or they are too scared to state what they don’t want. And often it is a run around, a reinforcing of old pain because that is what feels familiar to their system.

For a lot of men, not only in this field but in general, porn has been the fuel to ourfantasies, it showed us everything we hardly dared to imagine. And even more, the next video - taking it a step further - was just a click away, the old dopamine factory in the brain unable to resist it. Not only does the porn industry got us by the balls, they got us by the brain.

And this is dramatic and dangerous. Men become desensitized, numb out because real sex, with people, in whatever configuration, becomes boring, flat. Because it is never as juicy as in the porn, shot from various angles, edited, retouched, airbrushed. Sugarcoated. And what more, with reality not being able to meet the standard that is created in the mind, men will retract into their mind, losing contact with their surroundings, the beginnings of a porn addiction and of a path of loneliness, possibly leading into dangerous outskirts like the misogynist manosphere.

Desensitization leads to a schism between what one wants and the ability to ask for it. Because when we use porn to provide the imagery to satisfy a hunger, a craving we feel inside, it dissolves our abilities to be creative around these items. If you always go for

fastfood whenever you feel hungry, you will lose your cooking skills, and end up sick, depressed and addicted. And this is a self-reinforcing circle of unhappiness, and tissues, and the only way out is to start fantasizing again, to resensitize the brain, to come oﬀ the dopamine frenzy. And to allow for clumsiness, bloopers, if you will. Human sex is messy and clumsy, you often end up finding you have one arm too many, or too little.

Back to Wonka’s, back to the fantasy. I recently talked to a man who wanted to play more with dominance and submission and the fantasy was that he would be forced to perform oral sex on a woman. Now, that is an easy enough fantasy, and a great starting point. But how to de-porn this so that it becomes a felt experience or being overpowered, and of various forms of skin touching, with just one camera standpoint? And how to trust oneself, and one’s partner to be able to perform in such a way that no one gets hurt, physically or emotionally?

This is where consent comes in, and where you get to be specific/juicy. Because the more specific your request, the better the other person knows what is asked of them, the better they know if they are capable, and willing, to give that. The less mind reading is involved, the better. And dare to be clumsy, start somewhere, create a reference point. Let's take this wonderful little fantasy of being forced to perform oral sex. How does that look, how is that not just your usual sex but a bit more forceful? Be specific. Does she grab you by the hair and force your head down? For starters? If you agree on this, try to work out as many details as possible, daring to be openly vulnerable about what actually turns you on, there is no shame here, just raw honesty about what moves us in the depth of our

being.

And then... do it!

Play it out, see how it goes, be gentle and afterwards reflect on the experience, what worked and what didn’t? You now have created a point of reference to fall back to next time: ‘grab my hair a little firmer then you did last time’.This is the way back to feeling, to communicating, to getting what you need in order to be. fulfilled and nourished, sexually and sensually because honestly, this level of attention and detail can be brought into everything, it creates ceremony in every moment. Everything can be brought into sex, but it can be much more playful to bring sex into everything.

The Tantric Elephant (in the temple space)

Tue, 27 Jan 2026 15:42:10 GMT

She was very tired.

She had only slept very little the previous night and the days had been full. It had been one of her first tantric retreats and it all had been very exciting. She had been cooking at the event and in between her work she was allowed to join the event. It was great, such a gorgeous, magically tingling experience. And now it was done. The event was closed, the participants had left and the facilitator of the event, together with the team was enjoying a last sauna together. Everyone was there, she, the cook she had been assisting, the facilitator, the

assistants, all enjoying this after-event glow. What a ride. She was lying down, resting her naked body on the warm wood, enjoying the heat and the company of all these lovely people. It felt good, it felt safe. Her tired body relaxed, her mind at ease, listening to the conversations in the room. The facilitator was sitting opposite from her.

A plate of some fruits was brought into the sauna and the next things she feels is that the facilitator has placed a fruit, maybe a strawberry or a grape, she doesn't know, on her yoni. Looking at her, the facilitator says into the space, that has now grown silent; 'If there is consent, maybe (this male assistant) wants to eats this off your yoni." It is hardly a question. She says: I'm ok with that. 'The addressed male assistant answered the facilitators call and with his lips, he plucks the fruit from her yoni. She feels his lips touching her.... Her body reacts, she needs to get out of here. She leaves the sauna. No-one comes after her. She goes to her room, all she can think about is how to get under the shower and how she could have had this happen to her. She blames herself, it was her fault, she should have said 'no!', she would have never agreed to this normally, what was she thinking, how could she have done this. How will she tell her partner, this is such a breach of their relational container.

Oh my God, what a untrustworthy person she actually is...' This situation has actually occurred. And it took a long time talking before this person could see that she had not overstepped any agreements but that she was a victim here who's boundaries were severly crossed in a situation that looks innocent but really is not.

I am wondering how you are feeling right now, after having read this account of this story. Have you spotted the elephant? Maybe you thought that it sounded like a juicy tantric experience, in a field glowing with sexual energy, options for healing abundant, growth at every step you take, the magical world of (neo-)Tantra. Maybe you wished you would have been there, maybe even that you plucked this fruit...

Unfortunately, there is quite a big problem in this world, showing up in many places and even more stories of travelers into this world, the majority of those women, and that is a complete lack of any understanding of consent. Consent is done away with as 'heady', 'boring', "taking the magic away, 'killing spontaneity'. Yet, consent is what allows our bodies to feel safe to truly go into having the experiences we choose to have, within the frame of our expressed desires. It creates awareness of ownership for who a certain action is, and who is doing that action. It creates space, time and choice.

Consent is empowering. Let us unpack this situation from the viewpoint of consent.

First of all, there is not really such thing as 'spontaneity', especially in situations like this, in a group setting. We do what we do and we react how we react based on conditioning, past (traumatic experiences, programming, etc and our conscious mind is most often hardly aware of this. It already takes quite the bit of training oneself to get these mechanisms in sight and from then on constant vigilance to not loose track of oneself and fall back into these behaviors, especially in new situations or when we are tired or ...a plate of fruit was brought into the sauna.

The facilitator addressed her; 'Dear, I just had a funny idea. I want you to check into your body and tell me, how would it feel you to you right now if I were to place a fruit, this strawberry here, on your Yoni, and then I'll ask if (certain male assistant) wants to eat it off, how does that feel to you.? She closed her eyes for a second, checks into her body. This is what should have happened, at the very least.

But it goes deeper than that. Imagine you are there, this is not just a random person asking this of you, one of the assistants or your colleague you have been working with, it is the facilitator of the event surrounded by her team of assistants, in the afterglow of your first retreat where you worked with these wonderful people. This means that there is a power dynamic at play and to some people, with a configuration that is sensitive to that, this triggers systems where they react not from their free conscious self but from a place of trauma, being obedient to a dominating mother figure for instance.

In consent based work, there needs to be a deep understanding of who is doing the action and who that action for. Everything in this situation went wrong here, if we look at it through that lens. How could the facilitator have put a fruit on someone's yoni without asking if it was ok to do so? This was not an exercise in the event, with a participant who on forehand agreed to this happening to her.

Why did the facilitator not choose one of her assistants? This was the cook's assistant that she had not met before this weekend. Why was there not a clear question asked? The statement; 'If there is consent, then (certain male assistant) might eat this off is hardly a question, nor leaves it a lot of room to maneuver, especially with a knife on your throat/fruit on your yoni.

Who was this action for? It was clearly not for the victim, she had not asked for it, it was the idea of the facilitator to place the fruit there but then still someone else needed to eat it off, yet no one had expressed a desire if such a situation could be created so that that desire could be lived (lam very curious if the one who ate the fruit off reacted out of free will or was answering also to group pressure, wanting to be a good boy to the facilitator/mommy. From the story I got from her there was something of a connection feelable between them throughout the weekend, did the facilitator noticed that too and was there a sort of provocation of that in this sauna heated setting?).

If it was not for the victim, nor for the one who did the eating, then it must have been for the facilitator, who had the idea in the first place and then projected that outward, unaware of the power dynamic at play, unaware of the consequences of that action, with the victim leaving the space in flight response. And no one coming after her, nobody noticed. All too often stories of this nature, with far too often women as the victim, come to the surface in the (neo-)tantric field.

I strongly call out any facilitator who thinks that this is ok, or that 'she should just get over herself' or 'it was just some fun'. We need consent conscious facilitators in this field who are capable, and willing to act out their roll as facilitators impeccable, aware of the power dynamics at play and trauma informed. Fuck ups happen and no one is perfect, that is not the point here, situations as the one described are actually quite amazing opportunities to feel things, learn and grow. But only if there is awareness around what is happening and if there is consent about stepping onto these grounds, creating space, choice and time.

These are vital ingredients to creating any opportunity for healing and growth, the body needs time, choice, the freedom to say 'no', and the space within the other to let this 'no' be heard and honored. For that to happen the other needs to be completely aware if they are running any agenda or are in any way attached to their question being answered positive.

Who is doing the action and who is it for? In my opinion the time is long due for the (tantric) world to accept this lack of consent awareness, especially tucked away under 'I just love being spontaneous and magical". Fuck that. This is (re)traumatizing people, and the 'spontaneous and magical' ones are usually not the ones left with the work it takes to sort through the mess afterwards.

History has shown before that a fruit, at the wrong place at the wrong time, becomes a symbol from something larger, and far darker. History will keep on showing us this until we actually slow down and with present moment awareness feel into our bodies and choose to respond differently. I hope this article can help to open up the field to the wider discussion, we need to address the tantric elephant. Writing this is my way to address it, having heard so many stories of this kind, even in my relatively short stay in this field. I feel it as personal calling to address these matters and to teach and educate people about consent as a Somatic Consent facilitator. It is time to clean out the temple spaces, name the elephants and to truly grow and heal together.

Luckily, this story has had a good outcome. The lady in question got support from her network and went to the facilitator and brought her experience to her. She was well received and together they unpacked the event. The facilitator was able to see how she operated from shadow and could even name that shadow, bringing it into the light. Both grew from this experience and are looking forward to be working together again soon. Most remarkable was the change in the body of the lady in question. From being completely disembodied and grayish, she went to a vibrant energy again, looking fully alive, being able to let go of the energies of the event. This is how deep this stuff goes, this is how important consent is, this is how, as a facilitator, we need to be constantly checking ourselves if we are in integrity, if we are not operating from shadow (or if we catch ourselves and track that we are actually in shadow, to take appropriate action and bring it into the light).

 And to always remember; 'Who is doing the action and who is that for?'

How to train a puppy

Tue, 27 Jan 2026 15:42:08 GMT

She was resting her head against a pillar in the temple.

She was so tired. And so fed up with this shit. Why on earth did she ever believed that this would be a good idea? She felt stupid, naive, her eyes swollen from the tears, her body heavy from the bad night of sleep. Somehow she had managed to find a corner in this circle, this meeting of others like her but not like her. If she could only melt into the pillar and disappear until this whole thing would

be over.

She was sitting in a meeting of Dom's. She and the others in this meeting were in a 24hour experiment on Power and Surrender and she, as a Dom, was supposed to take the lead over her Sub, the one who, now sitting in a different room, in a different meeting, with the other subs, was supposed to surrender to her dominance for this 24hour. Other Dom's seem to have less problems, she just heard one boasting on how wonderful things were going with his Sub, and another chipped in that they felt very powerful and confident in taking the lead and another shared that they struggled with keeping their Sub busy. They were all so busy with how this was serving their, and their Sub's expansion and liberation. She couldn't relate to any of it, it didn't feel good, it didn't feel right, she felt restricted and blocked. Why, why would she ever want to do any of that to anyone, how is this serving anything?

Her Sub, in real life, is her partner, her Beloved. For this retreat they had come up with the idea that it would be beneficial for them if he would go into surrender, because he has a hard time with that, and she would go into Dominance, because she finds thats challenging. When she grew up, her father was a sweet and loving figure but he could get so so angry, she had feared that as a child and now as a grown up, she is starting to see how this makes it hard for her to step into her power, into dominance, because daddy might get angry. And even though this is ofcourse not really the case, her inner parts, her inner children still carry that fear, and will act to prevent that from happening, they simply cannot allow it.

She sighs, what a mess had she landed herself in. She had woken up with the thought that she couldn't wait for this to be over. Her beloved, who was supposed to go into surrender, so that for once he could drop his guard and defenses, was struggling too. Surrender equals weakness, in his conditioning, and weakness was not welcome in the family where he grew up in, or so his inner child believes. So if she wavered in her dominance, he reacts, with crankiness, suppressed anger. Or he smiles, that fucking smile, to let nothing touch him when it threatens to come too close.

His smile is his great impenetrable shield. And so she waivers, she buckles under the impact of the fear that she might not do it right, and that she will be met with anger. And so she does it, in his eyes, wrong, and is met with anger. And on and on and on it goes. She simply doesn't see how they will manage this together, the systems seem too strong. After the meeting they were supposed to go into an exercise called "For the Dom's Pleasure'.

A space for the Dom's to play with their power and explore with their Subs this role of Dominance. She dreaded it. It would be one big disaster again. She was right. Fresh into the exercise she and her beloved ran into the exact same dynamic again, blocking them from moving anywhere but in an endless discussion on repeat on how they were both not doing what they should be doing and how that prevented to other from doing what they should be doing. Stalemate.

An assistent came to their aid and helped them to break down the predicament into seizable chunks. They made a few suggestions on where an opening might be found, reassured them and brought them back into connection. Now it was up to them again. The plan seemed simple enough. He would put on a dogmask that was available in the temple, a sort of blueish neoprene helmet with a snout and flappy ears. And he would wear a leash on his collar. She choose to have a short riding crop, as a symbol of her dominance, an object of her

power. And they would play....puppy training.

They went into it, a bit awkward but determined. He sat up, rolled over, played dead. She lead him by the leash through the space. It worked, the ice melted, he opened his heart to her in radiant surrender, she opened her heart to him in radiant dominance. When she went to get something from the altar, he just laid there waiting, eyes closed, relaxed. Such a good boy!

She felt the power, and the responsibility, but she was now fearless, now that her vision was clear. The mask helped him to allow himself to drop his guard, it made his world small and helped him focus only on her. It helped her to stay in power to train this puppy, not distracted by the face of her beloved. And they had so much fun, and there so much love between them. They were proud of themselves and of the Other, for making this happen, between them.

This feels good, and tasted like more, later on, at the play night in the temple. The above story truly happened. It is such a wonderful example of how we, in tantric BDSI, can play with dominance and surrender as an instrument to look at our intimate relations and the dynamics. Ofcourse the above played out in absolute consent between the two people involved and also me sharing this with you is in consent with them. Digging deep into what it actually means to be in Power, to take the lead, to show the way, or what it actually means to be in Surrender, to let go, truly, to let ourselves be led and fall into trust and love that we are, and will be kept, safe and how these topics play out in our day to day life makes this work so precious and important on our path to liberation and expansion.

I am curious what this stirs in you, does it trigger anything? If this stirs your curiosity and you would like to know more, have a look at the www.consensual.eu website.

Floggers en het portaal van pijn

Tue, 27 Jan 2026 15:42:07 GMT

Ik houd van floggers.

De eerste keer dat ik een flogger zag was een aantal jaren terug in een training waar ik assisteerde. Het was een intrigerend ding met al die leren slierten. Op mijn vraag wat dat dan wel niet was, keek de eigenaar mij aan, glimlachte en zei: 'Dit? Dit is pure liefde'.

Nu, een aantal jaren verder, heb ik zelf een aardige verzameling floggers; korte, lange, zware, lichte, gemene, zachte, luide, stille, enzovoorts. Elke flogger heeft zijn eigen karakteristieken en daarmee zijn eigen scala aan doeleinden en mogelijkheden.

Voor de duidelijkheid, een flogger is geen zweep. Een zweep bestaat uit gevlochten leer en vaak uit een stuk (behalve als het een kat met x aantal staarten is) en een flogger is een handvat met daaraan een aantal strengen leer, variërend van heel dun tot zeer breed. Een flogger is een zeer oud instrument dat gebruikt werd om anderen dan wel zichzelf mee te slaan.

Slaan, altijd een wat moeilijk woord, omdat het zo geassocieerd wordt met afstraffen, ongewenste pijn, geweld, etc. Maar wat nu als we de mogelijkheid van pijn mengen met consent, en verlangen? Dan ontstaat de mogelijkheid om iets heel moois te creëren waarbij je hele lijf geactiveerd wordt, je hoofd uitgeschakeld en je in alle veiligheid kan genieten van alles wat er door je lijf stroomt. Of misschien is er juist een stuk om aan te werken, wellicht onderdrukte woede, of misschien juist het nooit mogen/durven vragen om wat je echt wil ontvangen. Of het leren ontdekken van wat je eigenlijk fin vindt en wil ontvangen.

Ik heb inmiddels heel wat mensen, professioneel, mogen slaan. (of mij laten slaan, als dat was wat nodig was). Op allerlei manieren, met allerlei attributen, voor allerlei doeleindes en met de ontvangers door een zee van emoties heen gewerkt. Daarbij is het me op gaan vallen dat er een portaal is, een portaal van pijn, en dat de meeste mensen voor die deur blijven staan en 'tegen de deur gaan schreeuwen', zich verzetten maar dat diegene die door de deur weten te stappen een wonderbare reis kunnen maken in hun lijf waarbij de mogelijkheid tot heling van vastgezet trauma meer in bereik komt en dieper gaat.

Vandaag ga ik op weg om met een client te werken aan zijn dominantie, hoe in contact te komen met zijn dominantie, zijn kracht, en van daar uit de leiding te nemen over zijn leven en meer polariteit in zijn relatie.

Als dit schrijven je triggerde (dat kan) zoek even contact met me, als dat je zou helpen.

Floggers = pure liefde.

Afleggen

Tue, 27 Jan 2026 15:42:06 GMT

Als levenseinde doula bied ik hulp aan nabestaanden om dit voor hun overleden dierbaren te doen.

Trigger warning: onderstaande is een verslag van het afleggen van mijn overleden vader, nu krap vier jaar terug

Ik raadt het enorm aan, het is zo iets prachtigs dat je kan bieden aan de overledene, kwetsbaar en teder als ze zijn in deze nieuwe staat. Het was de dag nadat je was overleden, nu bijna vier jaar geleden. Ik had je gezegd dat ik je zou komen verzorgen, de laatste keer dat ik je in leven zag hadden we een gesprek in het ziekenhuis, je zou eigenlijk de volgende dag, deze dag, naar huis gaan. Je was nog vol in verzet en hoop. Maar de sluier tussen de werelden was al dun toen, dat was duidelijk merkbaar. Ik heb je nog geschoren toen. Het was het laatste wat ik voor je deed toen je hart nog sloeg. En toen was je dood.

In de ochtend was ik al vroeg bij je, je was zo wit. er was een grote rust over je heen gekomen, en nu je geen pijn meer had in je rug, kon je eindelijk in een bed liggen weer. Een opgerold doekje hield je mond dicht. Vreemd gevoel, nu je niets meer te zeggen had, had je

ineens een opgerold doekje nodig om je mond dicht te houden. Een dag later. Het is weer vroeg in de ochtend, natte december ochtend. Ik stap uit bij het uitvaartcentrum. Ik heb jou gezegd dat ik jou de laatste keer zou verzorgen, je hield niet van al die vreemde handen aan je lijf. En nu je zo teer en kwetsbaar was, nog maar net overleden, wilde ik voor je zorgen, deze laatste keer.

Na een kopje thee met een medewerkster van het uitvaartcentrum, die het kennelijk wat ongemakkelijk vond, althans, ze kwam wat nerveus op mij over en blijf zowel mij als mijn vader aanduiden met 'meneer van der Tang', zodat het er niet duidelijker op werd wie er nu eigenlijk wie kwam verzorgen en wie van ons twee er nou eigenlijk nog leefde, besloot ik dat het maar het beste was om haar op haar gemak te stellen. 'Luister, zei ik met zachte stem, ik ben gewoon Bas en ik kom mijn vader Jan wassen en verzorgen zodat hij op zijn paasbest de kist in kan'. Het was even stil. Toen slaakte ze een ontspannen zucht; "ja, zo is het ook maar net. Nog een

kopje thee?' 'Graag, dank u'.

We gingen naar de kamer waar je lag. Spannend moment, ik voelde mijn hart kloppen in mijn borst, spanning in mijn buik. Ik bewoog langzaam en met aandacht. Gelukkig had ik een kop thee in mijn hand en lag er overal tapijt, blijven opletten dus. De kamer was...ach...neutraal. Hoe gezellig wil je een kamer waarin overleden mensen worden afgelegd maken? Witte tegels aan de wand, een grote roldeur die kon openen naar buiten, naar de lijkwagens of ambulances die daarbuiten parkeerden. Je lag op een smalle metalen tafel, met een laken over je heen. precies zoals in de film.

Je lag in een wat vreemde positie, stijf als je was geworden, een arm half opgeheven, een been gebogen. Laken eraf. Jeetje pa, je was nu wel heel erg dood zo, op die tafel daar, in die kamer met al die tegels. Ik ging naast je staan, ter hoogte van je buik. Ik legde heel langzaamaan mijn hand op je borst. Koud en hard. Dood. Je ogen waren niet helemaal gesloten en ik zag een randje van het

bruin van je ogen, het bruin van mijn ogen.

De mevrouw van het uitvaartcentrum en ik, ze noemde ons inmiddels bij onze voomamen, gingen aan het werk. Eerst al je kleren uit. Dan je helemaal wassen, weliswaar met vochtige wegwerpwashandjes en droog shampoo maar goed. Het was spannend om je arm te pakken en die te bewegen, door de weerstand van de stijfheid heen. Het voelde alsof ik je arm zou breken misschien, best even eng. Je kunstgebit haalde we uit je mond, je had zo'n hekel aan dat ding. Je weer aankleden was best een heel gedoe. Je was nooit de lichtste geweest en om een broek aan dat stijve lijf te krijgen was nog best een ding.

Het was eigenlijk best gezellig, zo samen met jou. Ik heb je gekust en geknuffeld. Uiteindelijk lag je er mooi bij, er was door het bewegen van je armen en benen ook weer wat meer ontspanning in je lijf gekomen, je leek nu bijna te slapen, in je vertrouwde huispak, een been iets gebogen, witte sokken, dekentje.

Door je aan te raken kwamen er veel herinneringen boven. Mijn vingers door jouw nu zo koude borsthaar haalde ineens terug hoe ik als jongetje bij je in bed lag, tegen jouw warme borst aan, met mijn handje in je borsthaar, je geur in mijn neus. Je geur was nu helemaal weg, je rook naar.. niets en nu, bijna vier jaar later is dat eigenlijk wat ik nog het meeste mis, je geur, zo vertrouwd, zo vervlochten met mijn bestaan van voor ik ook maar van iets de naam wist, laat staan mijn eigen naam.

Door zo dicht bij je te zijn en met je te werken in dit moment, werd je weer meer echt, niet maar zomaar een dood lijf. Het is een moeilijk te omschrijven gevoel maar ik weet zeker dat dit samenzijn met je mij enorm geholpen heeft met de acceptatie en verwerking van

jouw sterven. Ik heb je nog een paar dagen kunnen bezoeken daarna. Je lichaam ontspande steeds meer, je was er klaar voor om het daglicht achter je te laten en het duister in te gaan.

We hebben je begraven. Ik heb geholpen je graf te dichten, zand onder mijn nagels. Het was goed zo. Slaap zacht pa.

Ik ga dood. Wat nu?

Tue, 27 Jan 2026 15:42:05 GMT

Als jij morgen te horen zou krijgen dat je over drie maanden dood zou gaan, wat zou jij dan gaan doen met die tijd?

Het blijkt dat uit cijfers van de palliatieve zorg dat de meeste mensen in onderhandeling met de dood gaan. Ze willen meer tijd en zijn bereid om daar ver voor te gaan. Meer tijd. De meeste mensen hebben echter helemaal niet duidelijk wat ze dan met -meer tijd- gaan doen en aangezien ze nog steeds doodgaan is eigenlijk het enige dat bewerkstelligd wordt....meer tijd om dood te gaan. Langer doodgaan.

Ik weet vrijwel zeker dat wanneer je mensen de keuze stelt tussen kort of lang doodgaan het antwoord vrij eenduidig zal zijn, wat jij? Hoe dan wel? Als je over drie maanden dood gaat, wat ga je met de tijd doen die je nog hebt. Veel mensen kiezen er ook voor om lijstjes af te gaan werken. 'Ik moet nog parachute gesprongen hebben, ik wil nog Mount Everest beklimmen'. En zo wordt hun tijd ingevuld met het doen van activiteiten die te maken hebben met leven, niet met doodgaan. De dood is eigenlijk niet welkom en wordt zo lang mogelijk buiten de deur gehouden, harder gaan leven als antwoord op het naderend einde. 'Hij heeft gevochten tot het einde'.

In onze cultuur is dat een soort van nobele daad die je voor jezelf doet als je te weten komt dat je dood gaat. De dood is iets om te bevechten, niet om vrede mee te sluiten. De dood als dooddoener, niet als kroon op het leven. En natuurlijk zijn er de dingen die achter blijven, de dingen die onaf zijn, de dingen die niet meer verder gaan als de eigenaar ervan sterft, de hond zonder baasje, het boek zonder einde. Maar is het leven dan ooit 'af"? Dat je zegt, op een avond; 'het is klaar, het is goed', en dat diegene dan de volgende ochtend in vrede sterft? Ik meen dat dit uiterst zeldzame gebeurtenissen zijn. Het leven is nooit af, totdat het ophoudt, op welk moment in de tijd dat ook is. Hoe gezegend, vervuld, oneerlijk, onaf, wonderschoon, compleet, lijdzaam, verbitterd, eenzaam, veelzaam, gevuld dat moment in tijd ook is.

Het is de dood die het leven compleet maakt en eindig en daarmee waarde eraan geeft.

Wat als we de dood zouden accepteren als de onverwachte regenbui tijdens een lentewandeling? Wat doe je op dat moment? Terugkeren heeft weinig zin, blijven staan in boze ontkenning zal je weinig droge kleren opleveren. De meeste van ons accepteren, met frisse tegenzin, het gegeven van de regen en wandelen verder, waarderen waarschijnlijk zelfs de geur van de regen op versgemaaid gras. En zo is het met de dood ook. Met frisse tegenzin erkennen dat het moment daar is, dat je misschien niet wil gaan, maar dat je accepteert dat je gaat.

En dan kan je nog steeds die parachute sprong gaan maken maar de motivatie om dat te doen is dan een andere. Het leven is altijd gevuld en vervuld en compleet, op welk moment de dood ook in ons leven komt. Het vraagt moed om op dat moment te vertragen en te voelen wat er te voelen valt, in het licht van het bewijs van onze sterfelijkheid. Er ligt een grote ontspanning, voor wie genoeg durft te vertragen, in het integreren van de wijsheid dat we inderdaad sterfelijk zijn, dat we gelijk hadden om te leven alsof het nooit zou eindigen juist omdat we wisten dat het zou eindigen.

In wijsheid sterven

Levenseinde Doula

Ademhalen, hoe doe je dat?

Tue, 27 Jan 2026 15:42:03 GMT

Ademhalen is een bijzonder iets.

Enerzijds gebeurd het gewoon en anderzijds kan je via aandacht jouw ademhalen sturen en richten. En zo gauw je jouw aandacht erop loslaat, gebeurd het weer gewoon, als vanzelf. Er zijn geen andere lichaamseigenschappen waardat mee mogelijk is. Je kan niet stoppen met voelen bijvoorbeeld. je kan je zintuigen niet stopzetten. Ja, je kan je ogen dichtdoen zodat je niets ziet maar je kijkt nog steeds, hetzelfde geldt voor ruiken, horen, proeven, denken. Deze dingen gebeuren gewoon. Zodoende kan je je afvragen of het überhaupt wel iets is

wat jij doet, of jij degene bent die kijkt, die voelt, die denkt. Via aandachtig, verbonden ademhalen, waarbij er dus geen pauze is tussen in-en uitademing, kunnen er allerlei emotionele staten getriggerd worden en kunnen we via onze ademhaling delen van onszelf bereiken die normaliter buiten ons bereik liggen en kunnen we zodoende als ademend die gebieden, de weggedrukte broeders en zusters, weer omarmen.

Ik werk het meest met een specifieke methode, Prana Sanna Neuro-transformative Breathwork. Deze stijl is ontwikkeld door Sanna Beatrice (SWE) en integreert een aantal aspecten van ademwerk, ademen in wisselende snelheiden, opbouwend van zeer langzaam en diep naar snel, waarbij we zo diep mogelijk blijven proberen in te ademen, Adem vast houden op zowel de in als de uitademing. Het lichaam houden we hierbij zoveel mogelijk ontspannen maar we volgen de wijsheid van het lichaam, het lichaam mag bewegen zoals het wil.

Er valt een hoop te zeggen over de wetenschap achter ademwerk en daar zijn een hoop interessante boeken over geschreven. Wat mijn grootste interesse heeft is de mogelijkheid tot emotionele ontlading en genezing. In een training die ik zelf deed had ik intense fysieke ervaringen, waarbij ik begon op een yoga matje en eindigde omringd met kussen omdat mijn lichaam zo woest tekeer ging. Gedurende de sessie was mijn bewuste mind voortdurend op de achtergrond aan het toekijken, in opperste verbazing en het kostte aardig wat moeite om niet daarin te schieten en mijn mind het over te laten nemen. 'Bas, wat ben je aan het doen man, dit is niet normaal'.... (nou heb ik altijd al een wat ambivalente verhouding met 'normaal' gehad maar dat is een ander verhaal)

Tijdens de laatste dag van die training had ik een ervaring die ik niet anders dan spiritueel kan betitelen. We gingen de ademsessie in en de rondes waren heftig en diep. Tijdens de laatste, integratie, ronde had ik een glasheldere visualisatie waarbij mijn 17jarige Zelf bij mijn voeten kwam zitten, op zijn (mijn?) hurken en hij (ik) hield mijn enkels beet. Hij glimlachte naar mij en bleef zo een tijdje zitten. Vervolgens draaide hij zich om en kwam 'in' mij liggen, integreerde in mijn 42jarige Zelf. Een enorm gevoel van heelheid en thuiskomen verspreidde zich door mijn lichaam en ik huilde, diep en intens en dankbaar.

Een ademsessie is een meditatie. Bewust ademen brengt je volledig in het Nu, rustig ademhalen brengt jouw zenuwstelsel in de parasympathische staat, de staat waarin het is als het rust, geneest, oplaadt. Ik ben dol op ademhalen omdat het zoveel kan brengen. Zeker in combinatie met Somatic Consent, waarbij de zintuigelijke instroom van sensaties wordt gebruikt als too/ tot diep ervaringen van plezier en genot. Het mooie aan ademhalen is dat het dus iets is wat enerzijds in ons onbewuste leeft en anderzijds bewust ingezet kan worden om onszelf ergens te brengen.

Wij zijn zelf volledig meester van deze ervaring, er is geen stimuli van buitenaf nodig, de ervaring en de gevolgen zijn volledig van ons en ons alleen. Dat is een bijzondere rijkdom die weinig andere ervaringen in zich dragen. Coaching via ademwerk is een weg naar Zelf, om langzaam laag na laag te doorademen en te zien wat daar te vinden is. Ademtraining/energie werk, hoe je het ook wil noemen is zo mooi! Ik ben erg dankbaar dit tot mijn beschikking te hebben om anderen bij te staan in hun tocht naar Zelf.

Zoek mij op als dit jou aanspreekt en wellicht werken we samen.

Wie wil er nu niet in vrede sterven?

Mon, 26 Jan 2026 15:02:49 GMT

Een gesprek over dingen die eindigen, over jouw einde, en hoe je dat voor je ziet. Over de dromen die je had en wat daarvan gekomen is, over de dromen die je had en waar je niet meer aan toe gaat komen. Over dingen waar je spijt van hebt dat je er niets meer mee gedaan hebt maar waar wellicht, in dit laatste hoofdstuk toch nog wat mee gedaan kan worden. Over waar jij bang voor bent, nu het einde van het verhaal in het zicht komt. Over hoe jij dat einde van jouw verhaal zou willen vormgeven.

Hoe zien jouw laatste dagen er uit, als jij het voor het zeggen hebt. En jij hebt het voor het zeggen. Wellicht niet zoals gedacht had dat het zou zijn. Misschien ben je ziek en belemmert je dat om het verhaal af te maken zoals je altijd gedacht had dat je dat zou doen. Maar binnen die grenzen van wat mogelijk is, heb jij het voor het zeggen.

We denken in deze tijd niet graag na over het einde, ons einde, het is een soort onwelkom gegeven, ons sterven. De dood is in deze maatschappij een niet graag geziene gast, we duwen hem weg, we staan onszelf niet toe om te rouwen, we kunnen het niet aan dat een van de grondwetten van het natuurlijke is, dat alles eindig is. We zien niet de schoonheid die daarin schuilt omdat we die eindigheid vrezen. Maar leven, is niet leven-gevend. Leven is leven-nemend, al wat leeft zal sterven. Dus het leven is dood-gevend, en de dood is leven-gevend.

Ik woon op het platteland van Groningen. En elk jaar zo rond deze tijd zijn overal de boeren aan het werk en halen de gewassen van het land. Veel van de plantenresten blijven achter op het veld en worden ondergeploegd, waar ze vergaan in de rustende aarde. Ze vallen uiteen in voedingstoffen die de bodem verrijken. Als je een hand aarde oppakt, wat heb je dan in je hand? De rest van alles wat het niet tot hier aan toe heeft gered. En dat is de basis voor het nieuwe leven, de nieuwe cyclus van groei. Zo geeft de dood het nieuwe leven zijn begin.

En jij? Aan wat geeft jouw dood nieuw leven? Hoe zal jouw sterven een voedingsbodem zijn voor degene die na jou verder leven? Hoe sterf je ‘waardig’, zonder dat het een soort ‘sterven met samengeknepen billen’ wordt? Stel dat je kinderen hebt, zou jij willen dat zij eerder sterven dan jij? Waarschijnlijk zeg je dat je dit niet wilt, je wens hen een lang en gelukkig leven, langer dan het jouwe. Dat betekent dus dat je wil dat zij jouw dood meemaken. En als jij hen voordoet hoe je goed kan sterven, wat helemaal niet hoeft te betekenen dat je het wil maar dat je er vrede mee hebt en het kan omarmen wanneer het moment daar is, dan wordt jouw wijze van sterven een houvast voor hen wanneer hun eigen moment daar is en jij daar niet fysiek bij aanwezig kan zijn.

Een Levenseinde doula kan helpen bij het vinden van antwoorden op al deze vragen. Niet dat hij ze nou in huis heeft, de antwoorden zijn voor iedereen verschillend. Maar de Doula kan wel de ruimte creëren waarin deze vragen onderzocht kunnen worden. Stervensbegeleiding wordt zo een meer holistisch proces waarin alles zijn plek heeft en mag hebben. Laten we dus dat gesprek hebben, nu er nog tijd genoeg is om alles te bespreken. Laten we zodoende van het sterven een welkom moment maken, dat omarmt kan worden op het moment dat het daar is. Want wie wil er nu niet in vrede met zichzelf en met zijn eindigheid sterven?

Aanraking

Wed, 14 Jan 2026 15:02:50 GMT

Ik dacht altijd dat aanraken een beweging van mij uit naar buiten was, iets wat ik deed. Ik raak aan. En daarbij dacht ik dan, omdat ik degene bent die iets aan het doen is, ik degene dan ook degene ben die aan het geven is. Of ik nou een muur, het stuur van mijn auto of een ander mens aanraakt, ik doe iets aan datgene wat ik aanraakt, ik geef mijn aanraking daar aan.

Vrijwel altijd zat er een doel in die aanraking, ik raakte maar zelden iets aan zonder dat dit een bedoeling had. Van iets maken, tot iets bevoelen, tot iemand een knuffel willen geven, ik deed het omdat ik het wilde en ik er een doel mee wilde bereiken. Vaak wilde ik een reactie teweeg brengen, zeker als ik een ander aanraakte. Ik wilde bijvoorbeeld dat de ander zich goed zou voelen door mijn aanraking, dat ze blij zouden worden van wat ik aan hen deed. En hun reactie, deed mij dan weer goed voelen over mijzelf. Tenminste, als het een positieve reactie was.

Een negatieve reactie maakte mij zeer zelfbewust en wakkerde mijn angst om afgewezen te worden Al met al was mijn actie eigenlijk helemaal niet voor hen. Mijn actie was voor mij. Ik wilde graag mijzelf goed voelen over mijzelf en dat deed ik via een ander, door te proberen via mijn actie een positieve reactie in hen te bewerkstelligen. Eigenlijk was ik helemaal niet aan het geven, ik was aan het krijgen, aan het ontvangen. Maar omdat de Ander daar niet mee ingestemd had, was ik eigenlijk alleen maar aan het nemen.

In Somatic Consent noemen we dit de Indirecte Route naar plezier, waarbij de reactie van een ander nodig is om het eigen gevoel, en persoon, te valideren. En op zich is er niets mis mee. Het is alleen wat beperkt en het maakt je afhankelijk van een ander om jezelf te kunnen voelen. Ook is het erg doelgericht, er moet een reactie van de ander komen. Dat maakt dat er weinig te genieten valt onderweg naar die reactie en wat als nou de gewenste reactie niet komt. Een beetje zoals met al te zeer vastgezette verwachtingen op vakantie gaan. Kan alleen maar tegenvallen. Vaak geven we dan de schuld aan de omgeving. Het hotel was bagger, het weer trouwens ook, en die mensen

daar..mwah. Er is ook de Directe Route naar plezier. Deze loopt via de mogelijkheid jezelf te voelen, eventueel via een ander, weer naar jezelf toe. De reactie van de ander is hierbij een bonus, geen doel. Elke agenda of doel wordt los gelaten, er is geen verwachtte uitkomst.

Hiermee komen we totaal in het Nu aan en is er alleen maar voelen en zijn. Om dit te creëren moeten we weten wat we echt willen en moeten we afspraken maken met degene met wie we zijn. Wij samen, met welk aantal dat ook is, bepalen wat er met ons gaat gebeuren, ieder voor zich, binnen ieders eigen grenzen. Niet alleen moeten we weten wat we echt willen, we moeten er ook om durven vragen. We kennen, denk ik, allemaal de situatie dat we bij een masseur liggen en dat deze met zijn handen op een plek komt waarvan je zou willen dat hij er twee dagen zou blijven. Maar dat doet hij niet, hij gaat verder met zijn massage afwerken.

Hoe veel van ons liggen vervolgens in stilte te hopen dat hij nog even op die zalig aanvoelende plek zal terugkeren, en hoeveel van ons zeggen he-le-maal niets. (en vergeet niet, wij hebben hem geld betaald om te doen wat wij willen he) Daar lig je dan. Ik heb zoveel geleerd de afgelopen jaren op dit gebied. Mijn geven is echt geven geworden, en zodoende kan ik ook echt ontvangen. En al doende leer ik mijzelf steeds beter voelen, waarmee ik ontdek wat ik echt wil en hoe ik daarom kan vragen.

Jezelf leren kennen via Human Design

Mon, 05 Jan 2026 15:02:49 GMT

Een kleine geschiedenis

Een van de nieuwere systemen in de wereld om jezelf te leren kennen is Human Design. Het is een kleine 50 jaar geleden openbaar gemaakt tijdens een 8-daagse ervaring waarin Ra Uhu Ru, zoals hij zich later ging noemen, het hele systeem kreeg medegedeeld door een entiteit die hij de Stem' noemde. Ra zat er zelf niet erg op te wachten om al deze informatie medegedeeld te krijgen, hij was een natuurkundige en een wat cynisch mens. Toen nog. Het systeem werd vrij plompveroren in zijn schoot geworpen, zonder uitleg hoe het te gebruiken. Ra wist in eerste instantie niet goed wat te doen maar toen hij de informatie ging toepassen op zijn eigen leven, en vervolgens op duizenden mensen, werden de puzzelstukken zichtbaar. Ra heeft de rest van zijn leven gewijd aan het uitdiepen van het systeem.

Hoe het werkt

Aan de hand van de geboortegegevens wordt een zogenaamde blauwdruk opgesteld. Deze gaat uit van twee momenten in de tijd, dat van de fysieke geboorte en een moment zo'n drie maanden eerder. ik noem deze punten de IJkpunten. De blauwdruk is een ware schatkaart en onthuld vele. vele raadselen. Het laat zien wat voor energie type iemand is, er zijn vijf soorten; De Manifester, de Manifesting Generator, de Generator, de Projector en de Reflector. leder type heeft zijn eigen strategie om te zorgen dat de energie van dat type op de beste manier ingezet kan worden. Elk type heeft ook zijn emotionele thema's die erop kunnen duiden dat de energie niet op de juiste manier wordt ingezet.

Diepere lagen

Naast deze grove indeling in typen, thema's en strategieen kent het Human Design systeem heel veel diepere lagen die onderzocht kunnen worden. Relationele thema's, financiéle thema's, werk, bezit, geluk, bijna alles kan in een Human Design reading bekeken worden aan de hand van de blauwdruk. Zie het als een 5D puzzel waarin alles verbonden is met alles en alles betekenis heeft.

Human design als coaching tool

Coaching aan de hand van de blauwdruk is een rijke en intrigerende ervaring. Het vraagt vooral om vertragen zodat er tijd ontstaat om te voelen in het moment wat gevoeld wil, en kan, worden. Het vraagt om een intense interne bevraging van alle ideeën rondom 'wie ik ben'. Wie wij denken te zijn is namelijk maar een verzameling ideeen die komen vanuit onze opvoeding en onze ervaringen. Deze ontdekkingstocht is op zich al diep transformerend en kan confronterend zijn.

Ik ben - niets

Als we de reis ondernemen om te ontdekken wat de verzameling ideeên is die wij als onze persoonlijkheid zien, kunnen we ook leren om deze ideeën los te laten en laag voor laag als het ware af te pellen om te zien hoe dicht we de kern van wat we echt zijn kunnen benaderen. We zijn zo druk in deze maatschappij met 'iets' zijn, een persoon, een beroep, dat we vergeten zijn dat we

ook zonder dat alles kunnen Zijn, dat we dat al zijn en altijd zijn geweest.