How to train a puppy

27 januari 2026

Share this article

She was resting her head against a pillar in the temple.

 She was so tired. And so fed up with this shit. Why on earth did she ever believed that this would be a good idea? She felt stupid, naive, her eyes swollen from the tears, her body heavy from the bad night of sleep. Somehow she had managed to find a corner in this circle, this meeting of others like her but not like her. If she could only melt into the pillar and disappear until this whole thing would

be over.


She was sitting in a meeting of Dom's. She and the others in this meeting were in a 24hour experiment on Power and Surrender and she, as a Dom, was supposed to take the lead over her Sub, the one who, now sitting in a different room, in a different meeting, with the other subs, was supposed to surrender to her dominance for this 24hour. Other Dom's seem to have less problems, she just heard one boasting on how wonderful things were going with his Sub, and another chipped in that they felt very powerful and confident in taking the lead and another shared that they struggled with keeping their Sub busy. They were all so busy with how this was serving their, and their Sub's expansion and liberation. She couldn't relate to any of it, it didn't feel good, it didn't feel right, she felt restricted and blocked. Why, why would she ever want to do any of that to anyone, how is this serving anything?


Her Sub, in real life, is her partner, her Beloved. For this retreat they had come up with the idea that it would be beneficial for them if he would go into surrender, because he has a hard time with that, and she would go into Dominance, because she finds thats challenging. When she grew up, her father was a sweet and loving figure but he could get so so angry, she had feared that as a child and now as a grown up, she is starting to see how this makes it hard for her to step into her power, into dominance, because daddy might get angry. And even though this is ofcourse not really the case, her inner parts, her inner children still carry that fear, and will act to prevent that from happening, they simply cannot allow it.


She sighs, what a mess had she landed herself in. She had woken up with the thought that she couldn't wait for this to be over. Her beloved, who was supposed to go into surrender, so that for once he could drop his guard and defenses, was struggling too. Surrender equals weakness, in his conditioning, and weakness was not welcome in the family where he grew up in, or so his inner child believes. So if she wavered in her dominance, he reacts, with crankiness, suppressed anger. Or he smiles, that fucking smile, to let nothing touch him when it threatens to come too close.


His smile is his great impenetrable shield. And so she waivers, she buckles under the impact of the fear that she might not do it right, and that she will be met with anger. And so she does it, in his eyes, wrong, and is met with anger. And on and on and on it goes. She simply doesn't see how they will manage this together, the systems seem too strong. After the meeting they were supposed to go into an exercise called "For the Dom's Pleasure'.


A space for the Dom's to play with their power and explore with their Subs this role of Dominance. She dreaded it. It would be one big disaster again. She was right. Fresh into the exercise she and her beloved ran into the exact same dynamic again, blocking them from moving anywhere but in an endless discussion on repeat on how they were both not doing what they should be doing and how that prevented to other from doing what they should be doing. Stalemate.


An assistent came to their aid and helped them to break down the predicament into seizable chunks. They made a few suggestions on where an opening might be found, reassured them and brought them back into connection. Now it was up to them again. The plan seemed simple enough. He would put on a dogmask that was available in the temple, a sort of blueish neoprene helmet with a snout and flappy ears. And he would wear a leash on his collar. She choose to have a short riding crop, as a symbol of her dominance, an object of her

power. And they would play....puppy training.


They went into it, a bit awkward but determined. He sat up, rolled over, played dead. She lead him by the leash through the space. It worked, the ice melted, he opened his heart to her in radiant surrender, she opened her heart to him in radiant dominance. When she went to get something from the altar, he just laid there waiting, eyes closed, relaxed. Such a good boy!


She felt the power, and the responsibility, but she was now fearless, now that her vision was clear. The mask helped him to allow himself to drop his guard, it made his world small and helped him focus only on her. It helped her to stay in power to train this puppy, not distracted by the face of her beloved. And they had so much fun, and there so much love between them. They were proud of themselves and of the Other, for making this happen, between them.


This feels good, and tasted like more, later on, at the play night in the temple. The above story truly happened. It is such a wonderful example of how we, in tantric BDSI, can play with dominance and surrender as an instrument to look at our intimate relations and the dynamics. Ofcourse the above played out in absolute consent between the two people involved and also me sharing this with you is in consent with them. Digging deep into what it actually means to be in Power, to take the lead, to show the way, or what it actually means to be in Surrender, to let go, truly, to let ourselves be led and fall into trust and love that we are, and will be kept, safe and how these topics play out in our day to day life makes this work so precious and important on our path to liberation and expansion.


I am curious what this stirs in you, does it trigger anything? If this stirs your curiosity and you would like to know more, have a look at the www.consensual.eu website.

Recent Posts

door Bas van der Tang 23 februari 2026
I work in a field of peculiar sexuality.
door Bas van der Tang 27 januari 2026
She was very tired.
door Bas van der Tang 27 januari 2026
Ik houd van floggers.
door Bas van der Tang 27 januari 2026
Als levenseinde doula bied ik hulp aan nabestaanden om dit voor hun overleden dierbaren te doen.
door Bas van der Tang 27 januari 2026
Als jij morgen te horen zou krijgen dat je over drie maanden dood zou gaan, wat zou jij dan gaan doen met die tijd?
door Bas van der Tang 27 januari 2026
Ademhalen is een bijzonder iets.
Ineengevouwen handen rustend op een donker oppervlak; vingers in elkaar verstrengeld.
door Bas van der Tang 26 januari 2026
Een gesprek over dingen die eindigen, over jouw einde, en hoe je dat voor je ziet. Over de dromen die je had en wat daarvan gekomen is, over de dromen die je had en waar je niet meer aan toe gaat komen. Over dingen waar je spijt van hebt dat je er niets meer mee gedaan hebt maar waar wellicht, in dit laatste hoofdstuk toch nog wat mee gedaan kan worden. Over waar jij bang voor bent, nu het einde van het verhaal in het zicht komt. Over hoe jij dat einde van jouw verhaal zou willen vormgeven.
Arm and hand reaching, illuminated against a dark background, fingers extended.
door Bas van der Tang 14 januari 2026
Ik dacht altijd dat aanraken een beweging van mij uit naar buiten was, iets wat ik deed. Ik raak aan. En daarbij dacht ik dan, omdat ik degene bent die iets aan het doen is, ik degene dan ook degene ben die aan het geven is. Of ik nou een muur, het stuur van mijn auto of een ander mens aanraakt, ik doe iets aan datgene wat ik aanraakt, ik geef mijn aanraking daar aan.
Bald man with glasses sits on wooden bench, legs crossed, against a brick wall.
door Bas van der Tang 5 januari 2026
Een kleine geschiedenis Een van de nieuwere systemen in de wereld om jezelf te leren kennen is Human Design. Het is een kleine 50 jaar geleden openbaar gemaakt tijdens een 8-daagse ervaring waarin Ra Uhu Ru, zoals hij zich later ging noemen, het hele systeem kreeg medegedeeld door een entiteit die hij de Stem' noemde. Ra zat er zelf niet erg op te wachten om al deze informatie medegedeeld te krijgen, hij was een natuurkundige en een wat cynisch mens. Toen nog. Het systeem werd vrij plompveroren in zijn schoot geworpen, zonder uitleg hoe het te gebruiken. Ra wist in eerste instantie niet goed wat te doen maar toen hij de informatie ging toepassen op zijn eigen leven, en vervolgens op duizenden mensen, werden de puzzelstukken zichtbaar. Ra heeft de rest van zijn leven gewijd aan het uitdiepen van het systeem. Hoe het werkt Aan de hand van de geboortegegevens wordt een zogenaamde blauwdruk opgesteld. Deze gaat uit van twee momenten in de tijd, dat van de fysieke geboorte en een moment zo'n drie maanden eerder. ik noem deze punten de IJkpunten. De blauwdruk is een ware schatkaart en onthuld vele. vele raadselen. Het laat zien wat voor energie type iemand is, er zijn vijf soorten; De Manifester, de Manifesting Generator, de Generator, de Projector en de Reflector. leder type heeft zijn eigen strategie om te zorgen dat de energie van dat type op de beste manier ingezet kan worden. Elk type heeft ook zijn emotionele thema's die erop kunnen duiden dat de energie niet op de juiste manier wordt ingezet. Diepere lagen Naast deze grove indeling in typen, thema's en strategieen kent het Human Design systeem heel veel diepere lagen die onderzocht kunnen worden. Relationele thema's, financiéle thema's, werk, bezit, geluk, bijna alles kan in een Human Design reading bekeken worden aan de hand van de blauwdruk. Zie het als een 5D puzzel waarin alles verbonden is met alles en alles betekenis heeft. Human design als coaching tool Coaching aan de hand van de blauwdruk is een rijke en intrigerende ervaring. Het vraagt vooral om vertragen zodat er tijd ontstaat om te voelen in het moment wat gevoeld wil, en kan, worden. Het vraagt om een intense interne bevraging van alle ideeën rondom 'wie ik ben'. Wie wij denken te zijn is namelijk maar een verzameling ideeen die komen vanuit onze opvoeding en onze ervaringen. Deze ontdekkingstocht is op zich al diep transformerend en kan confronterend zijn. Ik ben - niets Als we de reis ondernemen om te ontdekken wat de verzameling ideeên is die wij als onze persoonlijkheid zien, kunnen we ook leren om deze ideeën los te laten en laag voor laag als het ware af te pellen om te zien hoe dicht we de kern van wat we echt zijn kunnen benaderen. We zijn zo druk in deze maatschappij met 'iets' zijn, een persoon, een beroep, dat we vergeten zijn dat we ook zonder dat alles kunnen Zijn, dat we dat al zijn en altijd zijn geweest.